De gemiddelde Amerikaan verhuist in zijn leven zeven keer en verandert acht keer van job.  
Amerikanen zijn altijd onderweg.  De auto is in de Verenigde Staten het symbool van de vrijheid en van de jacht op geluk en rijkdom.
Tijdens de drie weken lange rondreis in het Westen van Amerika hebben de Dove Trekvogels , deze keer bestaande uit  zestien avontuurlijke reizigers en een tolk, even het amerikaanse gevoel van altijd onderweg te zijn kunnen ervaren.  Onze drie minivans doorkruisten vijf staten, nl. Californië, Arizona,Utah, Colorado en Nevada.
Het Westen is over het algemeen dor en dunbevolkt.  Bergen en woestijnen kenmerken het landschap.  De zonsopgangen en –ondergangen drenken het gebied in warme tinten rood, oker en bruin.  Het zuidwesten is ook het gebied van de Indianenbeschavingen en de reservaten.

Onze reis begint op 28 augustus 2009

Koffers gepakt en in een opperbeste stemming verzamelden onze zestien reizigers en tolk aan de vlieghaven van Zaventem.  Het inchecken, douanecontrole en aan boord gaan ging als vanzelf dankzij de voorkeursbehandeling die onze groep Doven kreeg. Na een lange vliegreis, vertrekuur 9.20u van Brussel naar Atlanta met aansluitend een vlucht om 16.10u van Atlanta naar onze eindbestemming Los Angeles, reisden we doorheen de tijd.  De Pacific tijdszone bedraagt – 9u ten opzichte van België.    Ondanks de vertragingen van zowel de eerste als de tweede vlucht, waarbij we bij de laatste onze transfer mistten en een volgende vlucht moesten nemen, landden we omstreeks 20.00u plaatselijke tijd op onze bestemming.
Daar wachtten ons nog heel wat complicaties.  Tijdens het reserveren van de huurwagens werd Jef’s laptop gestolen.  Na aangifte te hebben gedaan bij de politie konden we na een lange, lange dag eindelijk onze bedjes opzoeken.

29 augustus 2009

Na een korte nachtrust van enkele uurtjes, en een flink ontbijt trokken we richting Hollywood.  Op zeer korte tijd liepen de temperaturen op tot 36° C en maakte al snel één van onze medereizigers tot slachtoffer van een zonneslag. Gelukkig recupereerde zij snel, terwijl de anderen konden genieten van de mooiste stukjes Hollywood.  Van daaruit konden we onze derde dag in L.A. al voorbereiden.  We reserveerden een toegangspas voor een bezoek aan de Universal Studio’s, waarmee we alle attracties en shows konden bijwonen.

30 augustus 2009

Het werd een onvergetelijke dag waarin de technologie en speciale effecten onze verbeelding tartten.  Het was impressionant hoe onze eigen ogen ons leken te bedriegen.  Werkelijkheid en fictie waren niet meer te onderscheiden, we waanden ons in een wereld waarin tijd en ruimte niet meer meetbaar zijn.  We maakten de meest hilarische momenten mee en wat maakte dat deze dag een echte topper werd.

31 augustus 2009

Vandaag is het startschot voor de 4500 km Amerikaanse bodem die we met onze minivans zullen afleggen tijdens onze rondrit in het westen van de USA.  Een tussenstop in het spookstadje Calico Ghost town en een 500-tal km. Verder bereikten we Laughlin, een klein gokstadje.  We hebben er temperaturen rond de 45 °C moeten trotseren, en een duik in het zwembad was dan ook helemaal geen overbodige luxe.  Na deze welkome verfrissing waagden enkelen zich aan de lokroep van de ontelbare flikkerlichtjes (en het kassagerinkel).  Helaas waren de kosten uiteindelijk groter dan de baten.

1 september 2009

Dinsdag 1 september werd een opmerkelijke dag vol avontuur.  Via Route 66 slingerden we doorheen het prachtige Mohave natuurreservaat, met Oatman als één van de aandachttrekkers.  In deze regio komt het Wilde Westen helemaal tot leven.  Wijds uitgestrekte natuurlandschappen brengen onze reizigers helemaal in vervoering, maar het hoogtepunt van de dag (2000 meter), zijn de Canyon Caverns.

2 september 2009

Vandaag waren er enkelen die de adembenemende Canyon afdaalden.  Een trektocht van 20 km op moeilijk bewandelbare en steile paden, en in zeer wisselende weersomstandigheden vereisten onze uiterste inspanning.  Het werd als het ware een fysieke uitputtingsslag, maar na een 9-tal uren wandelen heeft iedereen de uitdaging van deze trial kunnen trotseren.

3 september 2009

Met melkzuur in de kuiten, maar met prachtige fotografische herinneringen vertrokken we naar onze volgende bestemming. We doorkruisten het Navajo-indianenreservaat en bezochten de Upper Antilope Canyon in Page.  De door water uitgeslepen ravijnen zijn een slechts enkele meters brede kloof die met de juiste lichtinval het meest grandioze kleurenspel biedt.

4 september 2009

Doorheen de roodbruine woestijn trokken we richting Monument Valley.  Het ruige landschap met talrijke bombastische rotsformaties is voor velen het prototype van het Wilde Westen.  Tijdens een stevige rit doorheen het rode maanlandschap konden we vanuit elke hoek de ontzagwekkende zandstenen, kolommen en spiralen vastleggen op (digitale) film.

5 september 2009 

Na een autorit over de slingerende bergweg en indrukwekkende uitzichten ontdekten we de goed bewaard gebleven ruïnes van de nederzettingen van de Anasazi.  Mesa Verde, een cultureel erfgoed, bracht ons helemaal terug naar de eeuwenoude verdwenen indianencultuur.

6 september 2009 

Van de Indianen naar de hot spot van de buitensporters is Moab het mekka van de rafters, mountainbikers, en het beginpunt van vele safari’s met 4X4 Hummers.  We hebben het dan ook niet gelaten om van deze faciliteiten gebruik te maken.  Vanuit verschillende perspectieven hebben we het indrukwekkende Canyonland kunnen bewonderen. Ook het Arches National Park hebben we niet aan ons laten voorbijgaan.  Door water doorboord, door de hitte verweerd en door de wind verwaaid, zijn elegante zandsteenbruggen ontstaan.  Sommige zeer herkenbare vormen in de zandsteenrotsen riepen op tot ieders verbeelding, en er werden dan ook een hele reeks ludieke foto’s getrokken.  Een wandeling doorheen het park bezaaid met wel 200 vrijstaande zandsteenbruggen en –poorten sloten we af met een bezoek aan de ‘Delicate Arch’.

7 september 2009

Alsof deze nog niet groot genoeg was, werd vandaag Bryce Canyon onder de loep genomen.  Het sprookjesachtig landschappelijke decor rolt uit over een 18 mijl lange Scenic Drive tot aan Sunset Point.  Daar hadden we een
rondblik van 360° bizarre maar grandioze rotsnaalden, die ontegensprekelijk elk menselijk wezen imponeert.

8 september 2009 

Zion National Park is met zijn canyons, grotten, steile bergwanden en diepe valleien het volgende natuurwonder in een reeks van zoveel betoverend mooie en adembenemende geologische creaties. Onze lange reis doorheen de dorre en ruwe Nevadawoestijn eindigde in Las Vegas, het epicentrum van decadentie en overdaad, welke in schril contrast staat met het schouwspel dat de natuur ons tot nu toe tijdens onze reis al geboden heeft. Las Vegas is de gokhoofdstad van de wereld en lokt met zijn extravagante casino’s, hotels, restaurants en shows miljoenen bezoekers.

9 september 2009

Vooraleer we de ‘Strip’ - die ’s avonds verandert in een geluids- en lichtspektakel – verkenden, hadden een aantal van onze reizigers een helikoptervlucht naar de Grand Canyon geboekt.  Hoewel het een unieke belevenis was, voldeed de vlucht niet helemaal aan ieders verwachtingen. Voor de meesten was een bezoek aan Las Vegas niet meer dan een ervaring, en de teleurstelling was dan ook niet groot toen we de volgende ochtend alweer klaarstonden om naar onze volgende bestemming te trekken.

10 september 2009

‘Death Valley’ is de uitdaginjg van deze dag.  Dit gebied kent de hoogste gemiddelde temperatuur ter wereld en het was dan ook geen sinecure om in deze hoogoven van 44 °C alle bezienswaardigheden af te werken.  Een duik in het lauwe zwembad deed onze lichaamstemperaturen ietwat dalen, en ook van een verfrissende douche was geen sprake.  Koud water bestaat doodeenvoudig niet in Death Valley. Hoedanook was de oase omringd door ruige bergketens – waarin ons hotel gelegen was – een unieke ervaring.

11 september 2009

11 september is een memorabele zwarte dag voor het Amerikaanse volk.  Het is dan exact 8 jaar geleden dat de wereld werd wakker geschud door de terreuraanslagen op o.a. de Twin Towers in New York.  Overal waar we voorbijreden hingen de vlaggen halfstok.
Zonder uitdrogingsverschijnselen en zwartgeblakerd vel hebben we Death Valley overleefd.  We verlieten het dorre landschap, en twee paar oververhitte remschijven verder maakten we een tussenstop bij een plaatsje genaamd ‘Lone Pine’.  Lone Pine ontstond halverwege de 19de eeuw en werd een belangrijk wildweststadje waar de goede oude westernsterren furore maakten tegen een achtergrond van de ‘Sierra Nevada mounains’.

12 september 2009

Na een exotisch Mexicaanse maaltijd en een overnachting in Bakersfield bracht het reisprogramma ons 485 km verder op onze reisroute.  Maar vooraleer we Yosemite bereikten maakten we een tussenstop bij ‘Sequoia National Park’.  Het landschap wordt gekenmerkt door de indrukwekkende Sequoia’s, de altijd groene, reusachtige mammoetbomen die met hun 2500 jaar ouder zijn dan bijna elke ander levend wezen op deze planeet.
In Yosemite aangekomen zochten we onmiddellijk het restaurant op, en alsof het op zijn voorhoofd geschreven stond: ‘Ik ben Jef uit de reportagereeks ‘Over de Grens’, werd hij zelfs op 10.000 km afstand in vogelvlucht van de
Belgische grens herkend door verschillende Belgische toeristen.

13 september 2009 

Een natuurwonder is het eerste dat er in je opkomt als je spreekt over Yosemite.  ‘Yosemite National Park’ is een onvergetelijke wildernis van groenblijvende bossen, bergweiden, omlaagduikende watervallen, gigantische bomen, woeste canyons, en steile granieten bergwanden.  Dit alles samen bezorgt Yosemite zijn unieke schoonheid.
We ontdekten de ‘Bridal VeilFalls’, El Capitan, en Mono Lake.  El Capitan is de grootste vrijstaande rots ter wereld (1370m)  die als een magneet op bergbeklimmers werkt, en die dagen op de steile wanden doorbrengen om de top
te bereiken.
Mono Lake is één van de oudste meren ter wereld, met water 3 keer zo zout als zeewater en vreemde tufsteenformaties, die de grootsheid van het meer doorbreken met grillige kalksteenpieken.

14 september 2009 

Doorheen de golvende heuvels en de vruchtbare valleibodem van Napa Valley, bereikten we – na verschillende wijnen gedegusteerd te hebben in één van de 250 wijnhuizen – San Francisco.
De eerste blik op de stad fascineerde meteen; de prachtige ligging in de heuvels boven het water, de skyline en de Golden Gate Bridge hoewel deze zich maar gedeeltelijk prijsgaf door de dikke mist.

15 september 2009

Iedereen stond te popelen om naar het wereldvermaarde Alcatraz te gaan, voor sommigen hét hoogtepunt van de reis.  Met een ferry geraakten we tot aan het eiland en met behulp van een audiogids leerden we de geschiedenis van deze zwaarbewaakte federale gevangenis kennen. Terug aangekomen bij Fisherman's Wharf bezochten we de meest gekende toeristische trekpleisters.

16 september 2009

In de vroege uurtjes stonden we alweer vertrekkensklaar om langsheen de kustlijn van de Stille Oceaan te rijden en halt te houden bij het pittoreske stadje Monterrey.
De 17 Mile Drive voerde ons naar Pebble Beac, vanwaaruit we onze weg zuidwaarts vervolgden lang de grote plas richting Santa Maria.
En na een delicieus diner kregen zowel Jef – die als groepsleider zijn niet te onderschatten taak met glans volbracht heeft, als de tolk die als het ware zijn rechterhand was – een dankwoord van Rosa Serron namens de hele groep.  De ontroering was niet veraf.

17 september 2009 

Vandaag waanden we ons even in Denemarken.  Het stadje Solvang, met zijn 500 inwoners' werd in 1911 opgericht.  Het is een perfecte replica van wat je in werkelijkheid in Denemarken te zien krijgt.

IMPRESSIES:

Patsy:  Wat mij na deze intensieve maar prachtig uitgestippelde en georganiseerde reis het meest bijgebleven is, is de overweldigende schoonheid van de natuur die zichzelf telkens bleef overtreffen. De Nationale Parken die op onze route lagen waren een aaneenschakeling van prairies, woestijnen, zandduinen, bergketens, pieken, canyons, kapen, valleien, meren, rivieren, watervallen en de oceaan.  En zoals iedereen wel weet staat Amerika symbool voor alles wat groots is, en zo ook de natuur met zijn diversiteit aan planten en dieren.
De Mojavewoestijn, de Canyon Caverns, de Grand Canyon, het Navajo-indianenreservaat, Monument Valley, Mesa Verde, Canyonland, het Arches National Park, Bryce Canyon National Park, Zion National Park, Death Valley, en Yosemite, .. we hebben ze allemaal gezien.  En één voor één heb ik deze bewonderd voor hun eigenheid en karakteristieke, soms curieuze, verschijningsvormen.  Het heeft een ongelooflijk ‘wow-effect’ op mijn gehad!
Ria:  Wat mij betreft heeft Hollywood de grootste indruk nagelaten.  De filmstad, en zeker ook Universal Studio’s waren voor mij een voltreffer. Maar ook de Stratospere Tower die met zijn 350 meter de hoogste vrijstaande uitkijktoren is in de U.S. en die een onovertroffen uitzicht biedt over Las Vegas.  Verder nog, heb ik me in het avontuur gestort door een Jeeptocht vanuit Moab, die ons meenam op expiditie.  Ook de Grand Canyon en Bryce Canyon hebben mij niet onberoerd gelaten. Je merkt het al, het is moeilijk om een selectie te maken van de meest in het oog springende ervaringen.
Marie Rose:  Het mag misschien een beetje vreemd klinken, maar voor mij was de nr. 1 van onze rondreis Death Valley, en wel omwille van de extreem hoge temperaturen.  De nr. 2 was onze trektocht in de Grand Canyon, met zijn fabuleuze uitzichten.  En de nr. 3 .. 
Rosa:  Voor mij betekent deze reis de ultieme droom die jaren lang mijn verlangen gevoed heeft, en die nu verwezenlijkt werd.  Ik wou voeling krijgen met de Amerikaanse cultuur en natuur, deze beleven.  De diversiteit ervan heeft mij werkelijk versteld doen staan.  De helicoptervlucht was een beetje een tegenvaller, maar werd al vlug gecompenseerd door het jeepavontuur.  Dit was super, gedurfd want toch niet helemaal zonder risico .
Ik heb appreciatie voor de goede organisatie en samenwerking binnen de groep, want ondermeer dit heeft ervoor gezorgd dat deze vakantie meer dan geslaagd was. 
Wim:  Ik heb het meest genoten van het moment dat ik een duik nam in het aangenaam warme water van het zwembad aan het hotel in Death Valley.  Het was tien uur ’s avonds en de pracht van de sublieme sterrenhemel overviel mij.  Ik was alleen, maar dit ene moment was perfect. 
Conny:  Ik werd verblind door de schoonheid van Bryce Canyon en de Arches National Park.

Kathleen:  Allereerst ben ik blij dat ik eindelijk Amerikaanse bodem onder mijn voeten kon voelen.  De natuurparken met hun opmerkelijke rotsformaties en kleurschakeringen zullen mij nooit meer loslaten. De jeeptocht doorheen het woeste landschap heeft mijn angst voor het echte avontuur doen overwinnen. Het was misschien een beetje te vergelijken met de Simpson-8-baan in Universal Studios.  Daar heb ik mijn lachtspieren massaal kunnen gebruiken.
Els:  Bryce Canyon en Monument Valleay staan voor mij helemaal bovenaan de Top 10 van de meest indrukwekkende bezienswaardigeheden die we tijdens onze rondreis gezien hebben.  Het is wonderlijk hoe het landschap op een relatief korte afstand compleet kan veranderen van ontzagwekkende natuurlandschappen tot dorre woestijngebieden en vruchtbare, altijd groene valleien. Ook de jeeptocht was voor mij een hele belevenis, alsook een bezoek aan Alcatraz. 
Frank:  Zonder twijfel vond ik Bryce Canyon de absolute aandachtstrekker van deze reis.
Jef:  Alcatraz!  Dat is het gewoon.  De geschiedenis ervan vind ik buitengewoon fascinerend, en daadwerkelijk met mijn eigen voeten op Alcatraz-eiland – de hel der gevangenissen – staan, was voor mij de hemel.

Dank aan onze gebarentolk Mevr. Patsy Van den Bogaert om het verslag van deze rondreis te maken.